Komentarz z wnętrza klauzury

Poniżej zamieszczam link do pliku audio konferencji wyjaśniającej tekst o jedności mówiony do Klarysek w Bydgoszczy. Niestety innego nie udało mi się znaleźć.

https://drive.google.com/file/d/0BxYT0v_IaCGWRmt3UHctdWZYQVE/edit?usp=sharing

2Cel 191 Rzecz o jedności

191 [JP1]  1 Assiduum votum vigilque studium semper in eo fuit custodire inter filios vinculum unitatis, ut quos idem spiritus traxerat,idemque genuerat pater, unius matris gremio pacifice foverentur. 2 Uniri volebat maiores minoribus, germano affectu coniungi sapientes simplicibus, longinquos longinquis amoris glutino copulari. - 3 Moralem parabolam semel proposuit, instructionem non modicam continentem: « Ecce, ait, « fiat omnium religiosorum qui in Ecclesia sunt, unum capitulum generale! 4 Quoniam igitur adsunt litterati et qui sine litteris sunt, scientes et qui sine scientia Deo placere sciunt, uni sapientum unique simplicium sermo indicitur. 5 Deliberat sapiens, nam sapiens est, et cogitat intra se: .Non est hic ostentandae scientiae locus, ubi sunt perfecti scientia, nec me inter subti- lissimos dicentem subtilia reddere decet curiositate notabilem. 6 Simpliciter loqui forsitan fructuosius erit. 7 Illucet statuta dies, congregantur in unum congregationes sanctorum, sitiunt audire sermonem. 8 Procedit sapiens sacco vestitus i et cinere ad.spersus ca put, et mirantibus cunctis,facto plus praedicans, abbreviat verba:  9 « Magna, inquit, « promisimus, maiora promissa sunt, servemus haec, suspiremus ad illa. Voluptas brevis, poena perpetua, modica passio, gloria infinita. Multorum vocatio, paucorum electio, omnim retributio. 10 Erumpunt in lacrimasl auditorum corda compunctam, vereque sapientem venerantur ut sanctum. -11 .Haeccine, ait simplex in corde suo: „Totum mihi praeripuit sapiens, quidquid facere vel dicere statui. Sed novi quid faciam. 12 Scio quosdam versus de psalmis; geram ego sapientis morem, postquam ille simplicis morem gessit. 13 Advenit crastina sessio, surgit simplex, psalmum proponit in themate. 14 Divino igitur afflatus Spiritu, tam ferventer , subtiliter, dulciter ex inspirato Dei dono perorat, ut omnes repleti stupore vere dicant: „Cum simplicibus sermocinatio eius”. 192 [JP2]  1 Hanc moralem parabolam, quam sic proponebat, sic exponebat vir Dei: 2 «Religio", inquit, « nostra coetus praegrandis est; et quasi synodus generalis; quae ex omni parte mundi sub una forma vivendi convenit. 3 In hac sapientes quae simplicium sunt ad suum commodum trahunt, cum vident idiotas igneo vigore caelestia quaerere, et indoctos per hominems, per Spiritum spiritualia saperet. 4 In hac etiam simplices quae ad sapientes pertinent in suum fructum convertunt, cum ad eadem secum humiliatos vident praeclaros viros, qui possent ubique in saeculo vivere gloriosi. 5 Hinc ", ait, « relucet beatae huius familiae pulchritudo, cuius multiformis ornatus patrifamilias non modicum placet ".

191. 1Jego usilnym pragnieniem i czujną troską było zawsze staranie się o jedność wśród synów, iżby ci, których powołał ten sam duch; i zrodził ten sam ojciec, chowali się spokojnie na łonie jednej matki. 2Chciał zjednoczyć braci wyższego stanu z braćmi stanu niższego, połączyć braterskim uczuciem mądrych z prostymi, zespolić klejem miłości dalekich z dalekimi. 3Jednego razu opowiedział przypowieść, zawierającą niemało pouczenia. Mówił: „Oto odbywa się kapituła generalna wszystkich zakonników, jacy są w Kościele! 4Ponieważ są na niej uczeni i nieuczeni, wykształceni i tacy, co bez wykształcenia umieją podobać się Bogu, dlatego wyznaczają przemówienie jednemu z mędrców i jednemu z prostaczków. 5Mędrzec, ponieważ jest mądry, rozważa i myśli w sobie: ,,Tu, gdzie jest tylu doskonałych uczonych, nie ma miejsca na okazywanie swej wiedzy i nie wypada mi silić się na subtelności wobec tych najbystrzejszych słuchaczy. 6Chyba o wiele korzystniej będzie mówić po prostu." 7 Nadchodzi ustalony dzień, zbierają się razem wspólnoty świętych, pragną słyszeć mowę. 8Wychodzi mędrzec odziany w worek i z głową posypaną popiołem. Wszyscy się dziwią. A on więcej każąc czynem niż słowem, mówi krótko: 9„Przyrzekliśmy wielkie rzeczy, większe zostały nam przyrzeczone, zachowajmy te, wzdychajmy do tamtych, rozkosz krótka, kara wiekuista, małe cierpienie, chwała nieskończona, wielu wezwanych, mało wybranych, wszystkim odpłata." 10 Skruszone serca słuchaczy tryskają łzami i prawdziwie uwielbiają mędrca jak świętego. 11A prostaczek mówi w swym sercu: „Co będzie? Mędrzec wszystko mi wyrwał, co postanowiłem zrobić czy powiedzieć. Ale wiem, co uczynię. 12Znam niektóre wersety z psalmów, postąpię więc zwyczajem mędrca, po tym, jak on postąpił zwyczajem prostaczka." 13Nadchodzi sesja w dniu następnym, prostaczek wstaje, podaje psalm jako temat. 14A że wionie nań Duch Boży, przeto natchniony darem Boga przemawia tak żarliwie, wnikliwie i słodko, że wszyscy wpadają w zdumienie l prawdziwie mówią: „Z prostymi mowa jego" (Prz 3,32). 192. 1 Mąż Boży tak wykładał moralny sens opowiedzianej przez siebie przypowieści: 2 „Zakon nasz jest zgromadzeniem bardzo licznym, jakby synod generalny, zbierający uczestników ze wszystkich stron .świata, kierujących się tym samym sposobem życia. 3 W nim mędrcy przyswajają sobie cechy prostaczków, widząc, jak nieuki z ognistym zapałem szukają królestwa niebieskiego i ludzie niewykształceni „przez człowieka" przy pomocy Ducha rozumieją sprawy duchowe. 4 W nim też prostaczkowie obracają na swoją korzyść to, co należy do mędrców, skoro na tymże zebraniu widzą razem z sobą pokorę sławnych mężów, którzy na świecie mogliby żyć w sławie. 5 Tu właśnie pokazuje się wspaniałość tej świętej rodziny, której wielorakie piękno niemało podoba się Ojcu rodziny."

---

 [JP1]CAPITOLO CXLIV

SUA PREMURA PER L' UNIONE TRA I FIGLI.UNA PARABOLA A QUESTO RIGUARDO

191. Fu suo desiderio costante e vigile premura mantenere tra i figli il vincolo dell'unità, in modo che vivessero concordi nel grembo di una sola madre quelli che erano stati attratti dallo stesso spirito e generati dallo stesso padre. Voleva che si fondessero maggiori e minori, che i dotti si legassero con affetto fraterno ai semplici, che i religiosi pur lontani tra loro si sentissero uniti dal cemento dell'amore.

Una volta raccontò loro questa parabola ricca di significato. « Ecco, supponiamo che si faccia un Capitolo generale di tutti i religiosi che sono nella Chiesa ! Poiché vi sono dotti e ignoranti, sapienti ed altri che sanno piacere a Dio, pur essendo senza cultura, viene incaricato a parlare uno dei sapienti e uno dei semplici».

Il sapiente riflette--non per niente è dotto!--e pensa tra sé: « Non è questo il luogo di fare sfoggio di dottrina, perché vi sono qui luminari di scienza, e neppure farmi notare per ricercatezza nell'esporre cose sottili fra persone di ingegno sottilissimo. Forse sarà più fruttuoso parlare con semplicità».

Arriva il giorno fissato e si radunano insieme tutte le comunità dei santi assetate di udire il discorso. Avanza il sapiente vestito di sacco, la testa cosparsa di cenere e, con meraviglia di tutti, predicando più con l'atteggiamento, dice brevemente: « Abbiamo promesso grandi cose, maggiori sono promesse a noi; osserviamo quelle ed aspiriamo a queste. Il piacere è breve, la pena eterna, piccola la sofferenza, infinita la gloria. Molti i chiamati, pochi gli eletti, ma tutti avranno la retribuzione!».

Scoppiano in lacrime gli ascoltatori col cuore compunto e venerano come santo quel vero sapiente.

«Ecco--esclama in cuor suo il semplice--questo sapiente mi ha portato via tutto ciò che avevo stabilito di fare e di dire. Ma so io cosa fare. Conosco alcuni versetti dei salmi. Farò io la parte del sapiente, giacché lui ha fatto quella del semplice ». Giunge la sessione del giorno dopo, il frate semplice si alza a parlare e propone come tema un salmo. E, infervorato dallo Spirito di Dio, parla con tanto calore, acume e dolcezza, seguendo il dono dell'ispirazione celeste, che tutti sono pieni di stupore ed esclamano giustamente: «Con i semplici parla il Signore ».

 [JP2]192. Dopo aver esposto la parabola, l'uomo di Dio la commentava così: «La grande assemblea è il nostro Ordine, quasi un sinodo generale che si raccoglie da ogni parte del mondo sotto una sola norma di vita. In questo i sapienti traggono a loro vantaggio le qualità proprie dei semplici, perché vedono persone senza cultura cercare con ardore le cose celesti e, pur senza istruzione umana, raggiungere per mezzo dello Spirito la conoscenza delle realtà spirituali.

«In questo Ordine anche i semplici traggono profitto da ciò che è proprio dei sapienti, quando vedono umiliarsi con loro allo stesso modo uomini illustri, che potrebbero vivere carichi di onori in questo mondo. Da qui -- concluse -- risalta la bellezza di questa beata famiglia, che per le sue molteplici qualità forma la gioia del padre di famiglia».

Kwesta św. Klary

Zbliża się Uroczystość św. Klary z Asyżu można się przygotować do tej uroczystości przez modlitwę, post i jałmużnę. Poniżej wezwanie do jałmużny, jak zwykle ze swego, z radością, w ukryciu i Bogu.
https://www.facebook.com/events/553567128037182/?ref=2

Modlitwa do patronki telewizji cz.8

Św. Klaro z Asyżu, kobieto nowa w Chrystusie, módl się za nami

Św. Klaro z Asyżu, miłośniczko swego powołania, módl się za nami

Św. Klaro z Asyżu, bogata w przywilej ubóstwa, módl się za nami

Św. Klaro z Asyżu, gorliwie zachowująca Ewangelię Pana, módl się za nami

Św. Klaro z Asyżu, pocieszona przez Oblubieńca w chorobie, módl się za nami

Św. Klaro z Asyżu, słuchająca liturgii w kościele braci, módl się za nami

Św. Klaro z Asyżu, uczestnicząca w passze Bożego Narodzenia, módl się za nami

Św. Klaro z Asyżu, dzieląca doskonałą radość we wspólnocie i samotności, módl się za nami

Św. Klaro z Asyżu, przemieniona w kontemplacji, módl się za nami

Św. Klaro z Asyżu, patronująca telewizji: jej twórcom i pracownikom, módl się za nami

Św. Klaro z Asyżu, wstawiająca się za korzystających z telewizji, módl się za nami

Św. Klaro z Asyżu, słuchająca i widząca rzeczy dalekie i ostateczne, módl się za nami

Módlmy się!

Wszechmogący Boże, który dałeś swemu Kościołowi klucze Królestwa niebieskiego, a w czasie dziejów wyznaczyłeś św. Klarę z Asyżu na patronkę telewizji, wysłuchaj nas, abyśmy umieli jak ona słuchać i patrzeć, a kontemplując Paschę i Narodzenie Twojego Syna tworzyli nową kulturę życia i miłości. Przez Chrystusa Pana naszego. Amen.

Kontemplacja i ubóstwo wzbogacające ludzkość cz.7

Na koniec chciałbym wskazać na związek telewizji, czyli widzenia na odległość z kontemplacją i ubóstwem. W trzecim liście do Agnieszki Praskiej Klara pisze:

9 Quis ergo de tantis mirandis gaudiis dicat me non gaudere? 10 Gaudeas igitur et tu in Domino semper (cfr. Phip 4,4), carissima, 11nec te involvat amaritudo et nebula, o in Christo dilectissima domina, angelorum gaudium et corona (cfr. Phip 4,1) sororum; 12 pone mentem tuam in speculo aeternitatis, pone animam tuam in splendore gloriae (cfr. Heb 1,3), 13 pone cor tuum in figura divinae substantiae (cfr. Heb 1,3) et transforma te ipsam totam per contemplationem in imagine (cfr. 2Cor 3,18) divinitatis ipsius, 14ut et ipsa sentias quod sentiunt amici gustando absconditam dulcedinem (cfr. Ps 30,20), quam ipse Deus ab initio suis amatoribus reservavit. 15 Et omnibus qui in fallaci mundo perturbabili suos caecos amatores illaqueant penitus praetermissis, illum totaliter diligas, qui se totum pro tua dilectione donavit, 16cuius pulchritudinem sol et luna mirantur, cuius praemiorum et eorum pretiosi(ta)tis et magnitudinis non est finis (Ps 144,3); 17illum dico Altissimi Filium, quem Virgo peperit et post cuius partum virgo permansit. 18 Ipsius dulcissimae matri adhaereas, quae talem genuit Filium, quem caeli capere non poterant (cfr. 3Re 8,27), 19 et tamen ipsa parvulo claustro sacri uteri contulit et gremio puellari gestavit.

9Któż więc może mnie powstrzymać, abym się nie radowała z tak przedziwnych radości? 10Ciesz się zatem zawsze w Panu (por. Flp 4, 4) i Ty najdroższa, 11i nie pozwól, by cię ogarnęła chmura goryczy, o pani, w Chrystusie najmilsza, wesele aniołów i korono sióstr (por. Flp 4, 1). 12Wpatruj się umysłem w zwierciadło wieczności, wznieś duszę do blasku chwały (por. Hbr 1, 3), 13przyłóż serce do obrazu boskiej istoty (por. Hbr 1, 3) i przez kontemplację cała się przemieniaj w obraz samego bóstwa (por. 2 Kor 3, 18), 14abyś i ty odczuła to, co odczuwają przyjaciele kosztując ukrytej słodyczy, zachowanej od początku przez Boga dla tych, którzy Go miłują (por. Ps 31, 20; 1 Kor 2, 9). 15Omiń wszystkie sidła, w które w tym zwodniczym i niespokojnym świecie uwikłani są jego ślepi miłośnicy, i całym sercem pokochaj Tego, który się cały oddał dla twej miłości. 16Jego piękność podziwiają słońce i księżyc; Jego nagrody są bezcenne i niezmiernie wielkie (por. Ps 145, 3); 17mówię o Synu Najwyższego, którego Dziewica porodziła i po narodzeniu dziewicą pozostała. 18Do tej najsłodszej Matki przylgnij; porodziła Ona Syna, którego niebiosa nie mogły ogarnąć (por. 3 Krl 8, 27),  19a Ona zamknęła Go i nosiła w swym maleńkim, świętym, dziewiczym łonie.

Słodycz radości i zbierająca się chmura goryczy to teren sztuki duchowej walki, którą każdy toczy. Telewizja z jednej strony może wspierać ową słodycz, albo odrywać od życia radości i słodyczy wiary, a zatrzymywać i pomagać w trwaniu w chmurze goryczy. Lekarstwem jest kontemplacja, która tutaj wyrażona jest w zwrotach „połóż umysł w zwierciadło wieczności”, połóż duszę twoją w blask chwały, połóż serce twoje w obraz boskiej substancji i przemień się cała w obraz samego bóstwa”. Czy telewizja może temu pomagać? Czy raczej człowiek doświadczony w kontemplacji może posłużyć się telewizją, aby pomagać kontemplować? Dziennikarz, który widzi dzięki kontemplacji, musi też uczestniczyć w tym, o co walczyła św. Klara, Uboga Dama kościoła św. Damiana, o ubóstwo. Nie ma kontemplacji bez ubóstwa, a czy może być telewizja bez chciwości, skąpstwa i rozrzutności?

Nagroda telewizyjna św. Klary cz.6

Trzydzieści lat po ogłoszeniu św. Klary patronką telewizji 13 czerwca 1989 roku, aby nadać konkretny wymiar owego patronatu ogłoszonego przez papieża, Stowarzyszenie Kobiet tworzące ruch „Spotkania Sługi Bożej Marii Krystyny” (l’Associazione femminile ‘Convegni Ven. Maria Cristina’) z Asyżu zechciało formalnie uchwalić aktem publicznym “Nagrodę Telewizyjną św. Klary z Asyżu”. Nagroda powstała w tym celu, aby każdego roku przyznawać nagrodę uznania dla autorów, reżyserów, prezenterów itd. programów telewizyjnych i radiowych za rok poprzedni, którzy wyróżniają się w promowaniu wartości duchowych i moralnych, których św. Klara była świetlanym świadkiem dla wszystkich ludzi (Statut art.1). Nagroda, która jest określona w dwóch sekcjach: jedna odnosi się do nadawców telewizyjnych i radiowych mających siedzibę w Umbrii, druga natomiast odnosi się do mediów radiowo telewizyjnych zarówno publicznych jak i prywatnych, regionalnych, narodowych i międzynarodowych. Nagroda corocznie przyznawana przez specjalną Komisję sędziowską złożoną z ekspertów komunikacji społecznej. Poza aspektami organizacyjnymi odpowiedzialni za Nagrodę zajmują się promocją publicznych debat w świecie informacji jak również proponują spektakle teatralne i lekturę przekładaną na scenę. Ostatecznie inicjatywa ma za cel budzić odpowiedzialność jednostek i instytucji wobec produkcji i sposobu używania środków społecznego przekazu według kierunków wyrażonych w dokumentach Kościoła poczynając od dekretu soborowego Inter mirifica. Dotychczas odbyło się dwanaście edycji tej nagrody. Być może św. Klara z Asyżu oczekuje podobnej inicjatywy w Polsce i Europie Środkowo Wschodniej.